2008 is alweer goed gevorderd. Weldra liggen de federale verkiezingen één jaar terug (op 10 juni om precies te zijn). Op het moment dat ik dit artikel schrijf hebben we nog altijd niet de regering die door de kiezers gekozen werd. Integendeel, het oude regime doet rustig verder, weliswaar opgevuld en versterkt met enkele nieuwe elementen.

Zo direct na de verkiezingen dachten we dat er nu toch wel verandering zou komen, “nieuwe bazen, nieuwe wetten” en “nieuwe bezems vegen goed” zijn cliché-uitdrukkingen die toen in ieders mond lagen. Dit alles was natuurlijk “buiten de waard gerekend”. De waard, in dit geval, is duidelijk nog altijd Franstalig. “Vijf minuutjes politieke moed” en de zogezegde “splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde” brachten geen verandering in de status-quo.

Er was een Belgisch meesterplan nodig om uit deze impasse te geraken. Onder het motto “we moeten het warm water niet opnieuw uitvinden” werd op zijn Belgisch besloten om de verkiezingsuitslag maar eventjes netjes naast ons neer te leggen en gewoon verder te doen alsof er überhaupt geen verkiezingen geweest zijn. Hoe doen we dat? Heel eenvoudig, we halen Guy Verhofstadt terug van de vuilnisbelt alwaar de kiezer hem gedropt had, we poetsen zijn blazoen een beetje op en promoten hem als “redder van het land”. Geen Waalse haan die er nog naar kraait, alles is in orde, de democratie is weer eens gered voor een paar maanden. De Vlaamse Leeuw? Die kijkt toe, brult eventjes maar kruipt dan terug in zijn kooi… ah ja, hij zit er nu al zolang in, een beetje meer of minder, wat maakt het uit?

Het beschouwen van deze nieuwe voorlopige regering zou ons eigenlijk in lachen moeten doen uitbarsten, ware het niet dat het allemaal zo ongelooflijk triest is. De ons omringende landen kijken toe, schudden weemoedig het hoofd en vragen zich af hoe dit allemaal kan. Begrijpe wie kan! Ik persoonlijk heb het al lang opgegeven.

De enige die momenteel werkelijk van zich laat horen is onze nieuwe Minister van Landsverdediging, Pieter De Crem (alias Crembo). Hij heeft dan ook de ondankbare taak om André Flahaut op te volgen. Ongelooflijk hoe deze laatste zonder aarzelen zijn opvolger onder vuur neemt. Een gewezen defensieminister is als een wolf voor een defensieminister, kan hier spreekwoordelijk gezegd worden. Daarbij doet Pieter enkel zijn best om de rommel van zijn voorganger zo goed en zo kwaad als het kan op te ruimen.

Ondertussen hebben wij zelf genoeg te doen. Interne verkiezingen in de partij. Het handelt zich hier om minder lucratieve postjes zoals afdelingsvoorzitter, ondervoorzitter, penningmeester, secretaris en bestuursleden. Minder winstgevend maar toch belangrijk want alles begint en eindigt aan de basis.

Koen Bultinck