België versus een onafhankelijk Vlaanderen.

Beste lezer,

Beste sympathisanten van het enige alternatief,

De ingewikkelde institutionele structuur van België heeft behoefte aan een verregaande hervorming, aangezien  het verleden en het heden aantonen dat met dit land geen land te bezeilen valt.

België is geregionaliseerd zonder de mening van de inwoners te vragen.

België heeft veel constitutionele hervormingen ondergaan zonder dat er één referendum heeft plaats gevonden.

De politiekers hebben een geregionaliseerd België gemaakt om aan zichzelve een maximum aan mandaten te kunnen toekennen, zonder ooit het volk te raadplegen.

Met als gevolg een schandalige hoeveelheid aan parlementairen, senatoren, ministers en staatssecretarissen die voor zichzelve, de familie en hun vrienden of vriendinnen een plaats reserveren aan de vetpotten van België.

Het politiek nepotisme is hier dus meer regel dan uitzondering.

België heeft 7 parlementen en 6 regeringen. Dit is ongehoord, onbetaalbaar en schandalig.

Een zodanig veelvoud van instellingen die aan elkaar hand en spandiensten leveren, zijn onwerkbaar. Samen met de halsstarrige weigeringen van de franstaligen om  iets te doen aan  de torenhoge transfers.

Men heeft in totaal zowat 500 parlementariërs en ongeveer 55 ministers met op dit moment een surplus aan staatssecretarissen, die allen ooit eens minister willen worden, te pas en te onpas gecreëerd om de franstaligen  ter wille te zijn.

Dit parlementair leger heeft dan nog ongeveer 2000 medewerkers in de ministriële kabinetten, in een land van  32500 km2 en tien miljoen inwoners.

Dit alles samen maakt een economische kost van honderden miljoenen Euros.

In ons buurland Nederland daarentegen, met zijn 16 miljoen inwoners, hebben de ministers geen kabinetsmedewerkers, maar werken zij samen met de administraties die minder gepolitiseerd zijn dan onze leden van de ministriële kabinetten.

In België zouden de administraties de dossiers voor de ministers eveneens kunnen voorbereiden, zoals dit in Nederland het geval is.

Maar onze politiekers geven de voorkeur aan politiek gepiloteerde medewerkers waarmee ze zeer gemakkelijk kunnen samenwerken, om zo hun zaakjes soepel te kunnen afwerken zonder al te veel pottenkijkers en zonder de invloed van de neutrale administratie.

Een gewezen eerste minister had beloofd de kabinetten af te schaffen. Maar zoals zovele beloften van de opeenvolgende regeringen is hier niets van in huis gekomen maar is er nog bijkomend beroep gedaan op bevriende consultingbedrijven. Meestal eenmanszaken die hierdoor riante vergoedingen konden opstrijken.

Elke vereenvoudiging van de administratie in zo'n staatsstructuur wordt hierdoor onmogelijk gemaakt.

Als zeven parlementen en zes regeringen tonnen wetten, decreten, verordeningen, reglementen, koninklijke en ministriële besluiten uitvaardigen, hoe kan men dan  hopen te vereenvoudigen?

Het gevolg hiervan is  een veelvoud aan belastingen en taksen voor de verschillende niveau’s van de politieke macht.

De constitutie die tamelijk klaar en duidelijk was, zij het meer en meer nadelig voor de Vlaming zodat hervormingen nodig waren, is nu zo ingewikkeld geworden, dat enkel nog een kleine minderheid hiervan nog een beetje de inhoud begrijpt.

Neen, niet alleen de burgers begrijpen de ingewikkelde institutionele toestand niet langer, maar ook een groot deel van de politiekers zelf kennen de  constitutie niet.

Men moet dus België afschaffen om uit dit bestuurlijke moeras te  kruipen.

De vraag stelt zich, wie gaat het risico durven nemen om de ingewikkeldheid en de daaraan verbonden enorme kost en het niet functioneren in vraag te stellen?

Niemand  van de vele politiek correcte democraten zal zich geroepen voelen om zijn eigen voordelen in vraag te stellen.

Slechts één oplossing dringt zich op.

Laat ons in een Europa van de regio’s komen tot onafhankelijke deelstaten die met elkaar een samenwerkingsverband sluiten met daarin correcte afspraken.

Deze zogenaamde boedelscheiding kan in onderling overleg over een aantal jaren gespreid worden. Zodanig dat iedereen zijn eigen accenten kan leggen ten behoefte van zijn eigen inwoners.

Dit tot eer en glorie van eenieder die zich geroepen voelt deze mening te delen in een onafhankelijk Vlaanderen.

Jos Boons